مژگان مدرس علوم
خانواده های شانزده زندانی اعتصاب کننده که هفته گذشته در پی درخواست رهبران جنبش سبز و شخصیت های برجسته دیگر به اعتصاب غذای خود پایان دادند، همچنان از وضعیت عزیزان خود بی خبر بوده و با ارسال نامه هایی به مسئولان مختلف قضایی از جمله دادستان تهران از آنها خواسته اند که امکان ملاقات با این زندانیان را که هم اکنون در سلول انفرادی به سر می برند فراهم کنند.
بنا به گزارش های موثق، مسئولان زندان پنج زندانی، کوهیارگورزی، بهمن احمدی امویی، کیوان صمیمی ،غلامحسین عرشی و علی ملیحی را تهدید کردند که شش ماه در انفرادی خواهند ماند و سایر زندانی های اعتصاب کننده نیز به ادامه حبس در انفرادی تا بیست روز دیگر تهدید شده و اینکه در شش ماه آینده از هرگونه تماس تلفنی و ملاقات با خانواده شان محروم خواهند بود.
گفتنی است، علی ملیحی فعال دانشجویی و عضو ادوار تحکیم وحدت، بهمن احمدی امویی روزنامه نگار، حسین نورانی نژاد روزنامه نگار و عضو جبهه مشارکت، عبدالله مومنی فعال دانشجویی و سخنگوی ادوار تحکیم، علی پرویز فعال دانشجویی، حمیدرضا محمدی فعال سیاسی، جعفراقدامی فعال مدنی ، ضیا نبوی دانشجوی محروم از تحصیل، ابراهیم (نادر) بابایی فعال مدنی و از جانبازان جنگ ایران و عراق، کوهیار گودرزی فعال حقوق بشر و وب نگار، مجید دری فعال دانشجویی، مجید توکلی فعال دانشجویی، غلامحسین عرشی و محمد حسین سهرابی راد از جمله زندانیان منتقل شده به سلول انفرادی هستند که دو هفته در اعتصاب غذا بوده اند.از سوی دیگر کیوان صمیمی همچنان در اعتصاب غذا به سر می برد و وضعیت جسمانی وی وخیم گزارش شده است.
به همین مناسبت "جرس" با خانم فاطمه آدینه وند همسر عبدالله مومنی، فعال سیاسی و سخنگوی ادوار تحکیم وحدت در خصوص این شرایط دشوار به گفتگو پرداخته است که در پی می آید:
خانم مومنی آیا بعد از پایان اعتصاب غذای همسرتان اطلاعی از وضعیت ایشان دارید؟
ما هیچ اطلاعی از وضعیت ایشان، چه در زمان اعتصاب غذا و چه بعد از پایان اعتصاب غذا نداریم. ایشان همچنان ممنوع الملاقات و ممنوع از تماس تلفنی هستند و خانواده ها در بی خبری مطلق هستند و نمی دانند عزیزانشان در چه شرایطی بسر می برند. من هر بار که می روم و تقاضای ملاقات می کنم می گویند ایشان ممنوع الملاقات هستند.
نگفتند علت اینکه ایشان ممنوع الملاقات هستند چیست؟
علتش همین اعتراض آقای مومنی به شرایط زندان و اعتصاب غذای ایشان بوده است این در حالی است که ایشان بعد از اعتصاب غذا هم، "ممنوع الملاقات" هستند و ما هیچ خبری از وضعیت ایشان بعد از پایان دادن به اعتصاب غذا نداریم. به زندان اوین مراجعه می کنیم می گویند که ممنوع الملاقات است، به دادستانی می رویم که اصلا دادستان ما را نمی پذیرد و هیچ مرجع دیگری هم جوابمان را نمی دهد. هر جای دیگر که به ذهنمان می رسد مراجعه می کنیم اما هیچ نهادی حاضر به پاسخگویی نیست. الان بیست روز است که ما از وضعیت آقای مومنی بی اطلاع هستیم و اصلا نمی دانیم وضعیت جسمانی ایشان چگونه است و در زندان انفرادی هستند یا نه؟
آیا می توانید در خصوص خبر تهدید زندانیان اعتصاب کننده به شش ماه انفرادی توضیحی بدهید؟
ما نه تنها هیچ اطلاعی از این خبر بلکه از وضعیت سلامت این زندانیان هم خبری نداریم. این بی خبری مطلق از وضعیت عزیزان دربندمان "بی انصافی" است. چرا ما باید بیست و یک روز از عزیزان خود بی خبر باشیم؟ هم آنها در زندان و هم خانواده هایشان در بی خبری "مطلق" باشند؟ اگر ذره ای وجدان باقی مانده باشد، اینگونه برخورد ها انصاف نیست.
آخرین ملاقات شما با آقای مومنی چه زمانی بوده است و وضعیت روحی و جسمی ایشان چطور بود؟
چهارم مرداد ما یک ملاقاتی با ایشان داشتیم. آقای مومنی از اینکه به بیماری اشان رسیدگی نمی شد، ناراحت بودند و حتی پزشک اوین هم تاکید داشتند که برای معالجه بیماری پوستی اشان باید بیرون از زندان تحت رسیدگی پزشکی قرار بگیرند اما متاسفانه مسئولین علی رغم تاکید پزشک اوین اجازه ندادند ایشان برای درمان به مرخصی بیایند. آقای شریف وکیل ایشان هم هر بار در خواست مرخصی برای ایشان کردند جوابی نگرفتند. این در حالی است که چون ایشان محکوم شده اند باید طبق قوانین کشور از مرخصی استفاده کنند. جای تعجب است که زندانیان سیاسی از همه چیز قانون منع شده اند اما زندانیان مالی و غیر سیاسی از همه حقوق خود برخوردارند؟!
آقای مومنی از اینکه تماس تلفنی با خانواده چهار دقیقه و کوتاه بود و نمی توانستند با بچه ها صحبت کنند، ناراحت بودند و از شرایط زندان و رفتار و برخورد زندانبانان هم شکایت داشتند. از سوی دیگرهمسرم همیشه نگران فرزندان و دغدغه آنها را داشته و می خواهد از حال آنها باخبر شده و با آنها صحبت کند این در حالی است که بیش از بیست روز است که همسرم نتوانسته با فرزندانش صحبت کند.
وضعیت روحی فرزندان آقای مومنی در این شرایط سخت چطور است؟
بچه ها از اینکه از پدرشان هیچ خبری ندارند بسیار ناراحت هستند از کلاس که به خانه می آیند اولین سوالشان این است که خبری از پدرمان نشد و تماس نگرفته اند و وقتی می گویم نه، خیلی ناراحت و نگران می شوند. مخصوصا الان که ماه مبارک رمضان است روزه خود را به یاد پدرشان افطار می کنند و هر سال که پدرشان سر سفره افطار کنارشان بود سعی می کنند چیزهایی که پدرشان دوست داشت را سر سفره بگذارند و خلاصه سعی می کنند یاد پدرشان را زنده نگه دارند و مدام از پدرشان حرف می زنند و نارحت هستند که در این ماه مبارک پدرشان در کنارشان نیست و دیگر سحرها پدرشان آنها را بیدار نمی کند و حتی صدایش را نمی شنوند و کاملا جای خالی پدرشان را بخصوص در این ماه "مبارک" احساس می کنند.
با توجه به اینکه دادستان و هیچ مسئول دیگری حاضر به پذیرش شما نیستند قطعا از طریق این مصاحبه احتمالا برخی مسئولان صدای شما را می شنوند آیا سخن خاصی با آنها دارید؟
آقای مومنی که محکوم به زندان شده و الان هم این برخوردها با او و خانواده اش صورت می گیرد، بی گناه و غیرعادلانه در زندان است. بیست و چهارم مرداد، سالگرد شهادت برادرآقای مومنی و همسر اول من است که در عملیات عاشورای دو مفقود الاثر شدند و بعد از سیزده سال پیکر مطهرش را آوردند، هر سال در سالگردش بهمراه آقای مومنی بر سر مزارش در شهر خودمان می رفتیم اما امسال دومین سالی است که برادر این شهید در زندان است و نمی توانم بر سر مزارش بروم و باید پیگیر وضعیت آقای مومنی باشم. دلم می خواست مثل هر سال با آقای مومنی بر سر مزار ایشان می رفتیم اما مسئولین برادر این شهید را بی گناه در زندان در بدترین شرایط نگه داشته اند.
من از مسئولین می خواهم که به من بگویند همسر من در چه وضعیتی است؟ همسر من نزدیک به دوسال بدون هیچ گناه و جرمی در زندان است. فرزندان ما در این مدت از همه چیز محروم بودند و اینها هم گرفتار بی گناهی پدرشان شده اند. من از مسئولین می خواهم حداقل در این ایام ماه مبارک رمضان به خاطر این بچه ها یک ملاقات حضوری یا یک تماس تلفنی بدهند تا فرزندانم حداقل یک دیداری با پدرشان داشته باشند. امیدوارم دوشنبه یک ملاقاتی به ما با آقای مومنی بدهند تا از سلامتی ایشان با خبر شویم.
منبع: جرس
ارسال نظر جدید