موازنه به نفع زندانیان سیاسی تغییر کرده است

ندای سبز آزادی: تاج زاده هم رفت. با کلی سلام و صلوات. درست مثل امین زاده و صفایی فراهانی. لابد نوبت به بقیه هم می رسد. آنها هم می روند. آنها که بند و زنجیر را به ذلت و تحقیر ترجیح می دهند و حقیقت را پیش پای مصلحت سلاخی نمی کنند. آنها هم می روند. به زندانی که دیگر این روزها زندان نیست. اسارتخانه زندانبانانی است که اسیر مکافات جنایات خود شده اند و اسارتشان به وسعت همه تاریخ است. زندانبانانی که از زندانی خویش می ترسند. ترسی که تمام تاریخشان را به بند سیاه کوردلی و ناشنوایی کشانده است.

کودتاگران کلافه

زندان این روزها در سرزمین من کلاف سردرگم کودتاگران کلافه ای است که نه بارشان بار می شود و نه بختشان یار. سرزمین من این روزها زندان بی دیوار کودتاچیان وامانده ایست که تا خرخره در نابخردی چماقداران قداره بندی فرو رفته اند که منطقشان داغ و درفش است و عدالتشان غل و زنجیر.

و حالا بیشتر از یکسال است که سرکوب و بازداشت و زندانی کردن فعالین سیاسی و روزنامه نگاران که ظاهراً با هدف اعمال محدودیت و به قصد کنترل اوضاع بحرانی کشورصورت گرفته است نه تنها کودتاگران را به نتیجه دلخواهشان نرسانده بلکه حالا زندانیان سیاسی و خانواده های آنان خود مولد مبارزه و مقاومتی شده اند که کودتاچیان را عملاً اسیر زندانیان کرده است. این روزها زندانها عملاً به کارزاری تحسین برانگیز برای مبارزه و مقاومت علیه سرکوب دهشتناک باند امنیتی - نظامی تبدیل شده است.

نمونه آخر این حکایت؛ آخرین نامه سرگشاده محمد نوری زاد است که خطاب به رهبر جمهوری اسلامی نوشته شده است و بار دیگر بر بی درایتی خامنه ای در ماجرای کودتای انتخاباتی خرداد ماه سال گذشته صحه گذاشته است.
پیش از این نامه نیز نامه ای دیگر از سوی هفت چهره سیاسی به زندان رفته ای منشر شد که نه تنها دولت دهم را دولتی بر آمده از کودتای نظامیان می خواند بلکه نویسندگان آن با استناد به سخنان سردار مشفق نامی از رئیس قوه قضائیه اجرای عدالت و رسیدگی به ظلم نظامیان کودتاچی را خواستار شده اند.

و این همه ماجرا نیست. پیش از این نامه هم 17 زندانی با اعتصاب غذای خود عملاً زندان بانان را به چالشی جدی کشاندند. چالشی که سرانجامش به تامین خواسته های زندانیان انجامید.

احمد زید آبادی دبیرکل سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) که تنها ساعاتی پس از اعلام نتایج انتخابات دستگیر شده بود هم از جمله کسانی بود که با اعتصاب غذای خود زندان بانانش را به وحشت واداشته بود.
مجید توکلی هم از جمله کسانی است که با اعتصاب غذای خود در خرداد ماه امسال عملاً زندان بانانش را در مقابل عمل انجام شده قرار داد و زندانبانانش را وادار به عقب نشینی کرد.

جعفر پناهی کارگردان معروف ایرانی که مدتی در زندان اوین در بازداشت به سر می برد از دیگر زندانیانی است که در اعتراض به وضعیت خود دست به اعتصاب غذا زده بود. پناهی در نامه ای که از پشت تلفن برای خانواده اش خواند بود گفته بود که تا مرگ به " نخوردن ونیاشامیدن " ادامه خواهد داد.

شلاق را به خاطر بسپار

مرور موارد فوق نشان می دهد که در حال حاضر حقیقت حاکمیت در زندانهایش متجلی می شود. اگر جز این بود، بازجوها در خارج از زندان برای زندانیان مجلس وعظ می گذاشتند و زندانی را همانجا هدایت می کردند. امری که اتفاق نمی افتد. چون برادران بازجو که در میانشان سردبیر و نویسنده و خطیب نیز هست می دانند که سخن آنان هرگز در خارج از زندان بر دل هیچ کس نمی‌نشیند.

به قول محمدرضا نیکفر محقق و فیلسوف در زندان " شلاق واقعی‌ترین پدیده‌ در جهان است و هیچ حرفی به شفافیت و صراحت تهدیدهای بازجوها نیست. .. " با این همه وقتی شلاق و داغ و درفش دیگر زندانی را به رعب و وحشت نیاندازد، عملاً کار بازجو و زندانبان تمام است و زندان با تمام وحشتی که تا پیش از آن برای زندانی ترسیم می کرد دیگر کارکرد خودش را از دست داده است. امری که این روزها زیاد اتفاق می افتد و عملاً زندانبانان را به زندانیان شجاعت و شهامت زندانیانشان تبدیل کرده است.

ماجرا وقتی برای کودتاگران دشوارتر می شود که علاوه بر فرو ریختن هیمنه زندانبانان در داخل زندان، در خارج از محیط زندان هم قداره بندان را به واکنشی منفعلانه و مغلوب واداشته است. در بیرون از زندان زندانیان نه تنها مقهور و منفور جامعه نیستند بلکه اینک به قهرمانانی تبدیل شده اند که جوانان و نخبگان از آنها الگو و سرمشق می گیرند. ضمن آنکه کودتاگران با معضلی به نام شجاعت و شهامت بستگان و خویشان زندانیان روبرو می شوند. نمونه اش نامه همسران زندانی است که پرده از ماهیت حقیقی سرکوبگران بر می دارد. مثلاً همسر تاج زاده در نامه اش به رئیس قوه قضائیه نه تنها لابه و گلایه از زندانی شدن همسرش نمی کند بلکه همسرش را " یکی از قهرمانان ملی دوره معاصر ایران، ... فرزند امام و انقلاب و وارسته و منزه از همه زخارف دنیا و هواهایی که موجب لغزش بندگان، حتی بندگان مخلص خدا شده و می شود " معرفی می نماید.
واقعیت این است که هر چه روحیه مقاومت و مبارزه در زندان‌ها بالاتر رود و هر چه مناسبات داخل زندان رنگ و بوی سیاسی به خود گیرد، موازنه به نفع زندانیان سیاسی و به ضرر زندانبانان تغییر می کند. امری که مدتهاست در زندانهای ایران در حال رخ دادن است.