کارگران بدون تشکل به حقوق خود نمی رسند

ندای سبز آزادی – چندی پیش، گزارش هایی در مورد اعتراض های صنفی کارگران چند کارخانه در ایران انتشار یافت.

به گزارش خبرگزاری « ایسنا»، جمعی از کارگران کارخانه مخابراتی راه دور ايران در شيراز، با تجمع در مقابل اين کارخانه، به برآورده نشدن خواست ‌های پيشين خود اعتراض کردند.

اين کارگران در تجمع خود با شعارهايی مثل « زندگی،‌ معيشت، حق مسلم ماست» و « حق و حقوق کارگر پرداخت بايد گردد»، خواستار رسيدگی مسئولان به درخواست‌های صنفی خود از جمله پرداخت ۱۵ ميليارد ريال بابت حقوق معوقه ۱۶ ماه گذشته شان شدند.

وزارت صنايع و معادن دولت کودتا چند ماه پیش وعده پرداخت آن را داده بود، اما تاکنون اين وعده تحقق نيافته است.
همچنین به گزارش اتحادیه آزاد کارگران ایران، کارگران کارخانه لاستیک البرز، کیان تایر، صبح روز پنجشنبه، 28 مرداد، در اعتراض به عدم پرداخت دستمزدهای شان دست به اعتصاب زدند و با بستن درب انبارها مانع خروج لاستیک از کارخانه شدند.

یکی از دلایل اعتصاب کارگران این کارخانه، این بود که کارفرما در رابطه با پرداخت دستمزد تیر ماه آنان گفت که ابتدا، دستمزد کارگرانی را پرداخت خواهد کرد که میزان آن مبلغ 300 هزار تومان باشد.

همچنین کارفرما در روزهای گذشته از آوردن مواد اولیه و تعمیر دستگاه های معیوب کارخانه لاستیک البرز، کیان تایر، خودداری کرده بود.

بنا بر این گزارش، مذاکرات نمایندگان کارفرما و کارگران در بخشداری چهاردانگه در روز شنبه، 30 مرداد، در پی تهدیدهای کارفرما برای آوردن ماور به کارخانه، بدون نتیجه پایان یافت.

پیش از این نیز هشتصد کارگر شرکت بن رو، واقع در جاده سلفچگان، در اعتراض به عدم پرداخت چهار ماه دستمزدشان روز شنبه، 23 مرداد، دست به اعتصاب زده بودند.

اعتصاب این کارگران بدین شکل بوده است که از زمان شروع اعتصاب، هر روزه به کارخانه می رفتند و کارت ورود خود را می زدنند.

اخبار تنها حاکی از ادامه این اعتصاب به مدت چهار روز بوده است و پس از آن خبری در این مورد گزارش نشده است. با این همه، این کارگران اعلام کرده بودند تا زمانی که به خواست هایشان رسیدگی نشود، به اعتصاب خود ادامه خواهند داد.

این اعتصاب ها، آخرین سری از اعتراض های صنفی کارگران است؛ کارگرانی که به دلیل سیاست های اقتصادی دولت در واگذاری بی حساب و کتاب کارخانه های دولتی مانند لاستیک سازی البرز و یا واردات بی رویه با مشکلاتی مانند تعطیلی کارخانه های خود و یا اخراج های گسترده با عنوان تعدیل نیرو مواجه شده اند.

در کنار این مشکلات، عدم پرداخت دستمزد کارگران به مدت چند ماه، عامل دیگری برای افزایش میزان اعتراض های صنفی آنان شده است.

اما آیا این اعتراض ها که در گذشته نیز صورت گرفته بودند، دستاوردی داشته اند؟

در پاسخ، می توان گفت که شاید در موارد زیادی، کارگران نتوانسته اند حق و حقوق کامل خود را دریافت کنند. دلیل این ناکامی بیش از همه به نداشتن تشکل و یا سندیکا و همچنین پراکندگی این اعتراض ها از لحاظ مکانی و زمانی مربوط می شود.

با این حال تجربه ایران و کشورهای جهان نشان می دهد که همین موضوع هم به تدریج باعث شده است که کارگران به بحث داشتن نهادی که بتواند آنان را راهنمایی کند و از منافع و خواست هایشان دفاع کند، علاقه نشان می دهند.

با این حال، در موارد گوناگونی، کارگران به دلیل نداشتن تجربه، انتخاب یک یا چند نماینده را کافی می دانند و نمی دانند که این تنها، یک مرحله از مسیر دفاع از خواست های صنفی شان است، زیرا در نبود نظارت مجموعه کارگران بر عملکرد نماینده یا نمایندگان شان، ممکن است که اعتراض ها به دلیل اعمال فشار، تهدید و حتی تطمیع این نماینده یا نمایندگان به بیراهه رود.

یک فعال سندیکایی با صحه گذاشتن بر این مسئله خاطر نشان کرد که در مواردی مانند اعتصاب هماهنگ رانندگان شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و شرکت نیشکر هفت تپه به دلیل وجود تشکلی فراگیر و قدرتمند که با برنامه عمل می کرد، کارگران به شمار قابل توجهی از خواست های خود دست پیدا کردند.

وی گفت که دقیقا به همین دلیل است که دولت محمود احمدی نژاد که به دلیل ماهیت سیاست های اقتصادی اش نمی تواند گره از مشکلات کارگران باز کند، برخلاف ادعاهایش در خصوص حمایت از تشکل های کارگری و آمار سازی در این زمینه، با شدت تمام به برخورد با فعالان کارگری و سندیکایی روی آورده است.

اما تا زمانی که مشکلات باقی هستند و در ضمن، انتظار می رود که روز به روز بر تعداد ارتش بیکاران افزوده شود، اقدامات ضد تشکلی دولت و دستگاه های امنیتی و همینطور قوه قضاییه راه به جایی نخواهد برود. جامعه کارگری نیز باید ضمن توجه به لزوم اقدام متشکل، تلاش ها برای تشکیل اتحادیه ها را افزایش دهد.