تداوم موسوی و کروبی؛ شورای هماهنگی

ندای سبز آزادی_ کیان: «ضمن تشکر از عواطف ملت بزرگوار ایران به آنان تذکر می دهم که ایران این موجود آسمانی متعلق به آنان است و نه متقلبان، این آنان هستند که باید با هوشیاری خود از آن حفاظت کنند. خائنین به آراء مردم ابایی از آن ندارند که این خانه پارسایان به آتش کشیده شود. ما موج عقلانیت سبز خود را با تمامی شور ادامه می دهیم و با شورش دروغ که در کشور طغیان کرده و چهره آن را آلوده است مبارزه می کنیم، اما اجازه نخواهیم داد که حرکات ما شکل کور به خود بگیرد. جا دارد از یکایک شهروندانی که برای رساندن این پیام سبز هر کدام ستادی بودند و تمامی ستادهای مردمی و رسمی که در انتخابات فعالیت میکردند سپاسگذاری کنم و تاکید نمایم که تا رسیدن به نتیجه ای که کشور ما لایق آن است همچنان به حضور و تلاش آنان نیاز است.»

این، بخشی از تاکیدات میر جنبش سبز است که در ۲۳ خرداد ۱۳۸۸ بیان شد.

میرحسین موسوی و مهدی کروبی از فردای کودتای انتخاباتی، پای حقوق موکلان خود ایستادند. آنها بعدتر، فراتر، حامی حقوق اساسی تمامی شهروندانی شدند که به وضع موجود معترض بودند.

«ما در پی اعتراض آرام به روند ناسالم برگزاری انتخابات و تحقق هدف ابطال انتخابات و تجدید آن بر اساس راهکارهایی هستیم که عدم تکرار تقلب های فضاحت بار انتخاب پیشین را تضمین کند.»

 

با چنین ملاحظه‌ای که در ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ بیان شد، موسوی و کروبی و رهنورد به سیل جمعیت معترض در خیابان آزادی تهران پیوسته بودند.

 

درپی سرکوب خونین تظاهرات آرام و مدنی و میلیونی سبزها در خیابان آزادی، موسوی در بیانیه ای اعلام کرد: «طی روزهای گذشته و در نتیجه برخوردهای غیرقانونی و خشونت بار با منتقدان و معترضان نسبت به نتایج انتخابات ریاست جمهوری شماری از هموطنانمان مصدوم و تعدادی نیز به شهادت رسیده اند. اینجانب ضمن عرض تسلیت به خانواده های شهدا و همدردی با مصدومان و مجروحان از همگان درخواست می کنم بعد از ظهر روز پنج شنبه بیست و هشتم خردادماه به هرصورت ممکن، اعم از اجتماع در مساجد و تکایا با استفاده از نمادهای سوگواری همدردی خود را با بازماندگان اعلام کنند و بدیهی است که خود نیز در این مراسم شرکت خواهم کرد.»

 

رهبران جنبش سبز تصریح کردند که «ما به دست اندرکاران توصیه می کنیم برای برقراری آرامش در خیابان ها مطابق اصل ۲۷ قانون اساسی امکان تجمع های مسالمت آمیز را نه تنها فراهم کنند، بلکه چنین گردهم آیی هایی را تشویق کنند وصدا و سیما را از قید بدگویی ها و یک طرفه عمل کردن ها رها سازند. بگذارند صداها قبل از آن که به فریاد تبدیل شود به صورت استدلال و مجادله احسن در این رسانه جاری، تصحیح و تعدیل گردد. بگذارند جراید نقد کنند، خبرها را آنچنان که هست بنویسند و در یک کلام فضایی آزاد برای مردم جهت ابراز موافقت ها و مخالفت های خود آماده سازند. بگذاریم آنهایی که علاقه دارند تکبیر بگویند و آن را مخالفت با خود تلقی نکینم. کاملا مشخص است که در این صورت احتیاجی به حضور نیروهای نظامی و انتظامی در خیابان ها نخواهد بود و با صحنه هایی که دیدن آنها و شنیدن خبر آنها دل هر علاقمند به انقلاب و کشور را به درد می آورد، روبرو نخواهیم بود.»

 

میرحسین موسوی در چهارم تیرماه ۱۳۸۸ در بیانیه ای تاکید کرد که «بر حق ملت ایران در استفاده از ظرفیتهای قانون اساسی برای ابراز مخالفت با آنچه در انتخابات اخیر و پس از آن روی داده تأکید می نمایم و آن را جزء لاینفک حقوق آنها بر اساس این سند میثاق ملی می‌دانم و بر پیگیری آن اصرار می‌ورزم.»

 

راهپیمایی روز قدس

 

جمعه ی آخر رمضان ۱۳۸۸ در ادامه تجمعات و راهپیمایی های اعتراضی سبزها، مجالی دیگر شد برای حضور تغییرخواهان.

 

کروبی، دبیرکل حزب اعتماد ملی در جمع اعضای شورای مرکزی این حزب تلویحا به درخواست های مخالفان برای دعوت مردم به شرکت در راهپیمایی روز قدس پاسخ داد.

کروبی گفته بود: «شما در روز قدس نیز بار دیگر قدرت مردم را خواهید دید و متوجه می شوید که مردم از چه فکر و اندیشه ای حمایت می کنند، زیرا مردم به قول شما خودشان می فهمند و درباره آنچه روی داده است داوری می کنند.»

دفتر میرحسین نیز اعلام کرد که وی همراه با سایر مردم در تظاهرات روز قدس شرکت خواهد کرد.

در این اطلاعیه که از سوی دفتر موسوی منشر شد، آمده بود :«در پی تماس ها و سئوال های انجام گرفته در مورد تظاهرات روز قدس امسال دفتر مهندس موسوی با اعلام این که روز قدس یادگار گرانقدر امام خمینی و روز مستضعفان و اسلام است اعلام کرد که وی همراه با سایر مردم در تظاهرات روز قدس شرکت خواهد داشت.»

 

پس از مراسم معنادار روز قدس و حضور برجسته ی سبزها در آن، موسوی در بیانیه ای اعلام کرد که «راهپیمایی روز قدس امسال در روند حوادث چند ماه گذشته بدون تردید یک نقطه عطف محسوب می‌شود. نتایجی بسیار مبارک از آنچه در این مناسبت اتفاق افتاد انتظار می‌رود که مختص به یک سلیقه و یک گرایش نیست، بلکه فضلی عام و دستاوردی برای تمام کسانی است که در این سرزمین ریشه دارند، حتی اگر برخی از آنها به خاطر پیشداوری‌های نادرست اینک و امروز نتوانند این نعمت و رحمت را لمس کنند.»

 

او پس از تجمع معنادار سبزها در «روز قدس»، آن را «میعاد» خواند و گفت: «خشم مرکبی است که سوار خود را به زمین می‌زند. درمقابل رفتارهای زشت امنیتی و تحریک‌های مدوام تبلیغاتی مردم حق دارند عصبانی شوند، اگرچه این حقانیت تغییری در تبعات خشم آنان ایجاد نمی‌کند. ما به اندازه‌ای که از خود صبر و خرد نشان بدهیم از کوشش‌هایمان نتیجه می‌گیریم و اگر به سوی تندروی‌های بی‌‌دلیل بلغزیم چه بسا که حاصل یک هفته و یک ماه تلاش را در یک روز و یک صحنه جا بگذاریم. مردم ما از آن رو خود را شایسته رفتارهایی مناسب‌تر از سوی حاکمان می‌بینند که هوشیار و خردمندند،‌ و خردمند کسی است که نه فقط میان خوب و بد، بلکه میان خوب و خوبتر و بد و بدتر تمیز بدهد.»

وی در ملاحظه ای مهم افزود: «خوبتر از نتایجی که در روز قدس به دست آوردیم هنوز وجود دارد، کما این که بدتر از وضعیتی که از آن رنج می‌بریم و بدان اعتراض می‌کنیم نیز هست... افغانستان و عراق دو عبرت بزرگ در دو سوی سرزمین ما هستند که هرگز نباید آنها را از نظر دور کنیم. البته این عبرت‌ها ما را از استیفای حقوقمان منصرف نمی‌کنند، زیرا ما آن صبوری و دانایی را داریم که بدون پرداختن چنین هزینه‌‌های سنگینی سرنوشت خود را بهبود ببخشیم.»

او این سخنان را در مهر ۱۳۸۸ بیان کرد.

 

 

۱۳ آبان؛ فراخوان و حضور اعتراضی دیگر

 

شیخ مهدی کروبی تاکید کرد که در راهپیمایی ۱۳ آبان نیز حضور خواهد یافت. اعلام او، عملا فراخوانی دیگر به سبزها بود. موسوی نیز در بیانیه شماره ۱۴خود به مناسبت ۱۳ آبان نوشت: «این سبزترین روز سال دوباره از راه می‌رسد. آیا امروز قابل‌تصور است که حرکت مردم بر اثر بازداشته شدن همراهی از همراهی خاموش شود؟ اگر اینگونه باشد دستاوردهای چهل و پنج سال تاریخ معاصر خود را از دست داده‌ایم، و اگر چنین نباشد این نشانه‌ای از ریشه‌های انقلابی ماست.»

وی همچنین تاکید کرد که «آن چیزی که امروز باید نگران آن باشیم مصالح کشور است، زیرا کشور جز صاحبان اصلی‌اش کسی را ندارد که در این باره ابراز نگرانی کند. ساختن فردا را باید از امروز آغاز کنیم. باید برای فردا چنان مهیا باشیم که اگر همین فردا از راه رسید یکه نخوریم. باید هریک از ما مردم نه فقط نقش پیشوایی که مسئولیت آن را نیز بر عهده خود احساس کنیم.»

میرحسین «سیزدهم آبان» را «میعاد»ی خواند «تا از نو به یاد آوریم که در میان ما مردم رهبرانند.»

 

 

۱۶ آذر؛ بهانه‌ی جاودان

 

۱۶ آذر، روز فراموش نشدنی تاریخ سیاسی معاصر ایران، مجالی دیگر برای جنبش بسز بود؛ میرحسین موسوی در بیانیه ای که روز قبل از این مناسبت منتشر کرد، اظهار داشت: «در خیابان با سایه‌ها می‌جنگید حال آن که در میدان وجدان‌های مردم خاکریزهایتان پی در پی در حال سقوط است. ۱۶آذر دانشگاه را تحمل نمی‌کنید. ۱۷آذر چه می‌کنید؟ ۱۸آذر چه می‌کنید؟ چشمانی را که در صحن دانشگاه به رزمایش‌های بی‌فایده افتاده و آنها را نشانه ترس یافته چگونه تسخیر می‌کنید؟ اصلا همه دانشجویان را ساکت کردید؛ با واقعیت جامعه چه خواهید کرد؟ اینها سخنانی است که ما از روی خیرخواهی می‌گوییم و شنیده نمی‌شود.»

 

موسوی پس از عاشورای خونین ۸۸ در واکنش به حمله اقتدارگرایان به خود و کروبی اعلام کرد: «همواره به اینجانب و دوستان گفته می شد که اگر شما اطلاعیه ندهید مردم به خیابانها نخواهند آمد و آنان از اعتراضات و مطالبات خود دست برخواهند داشت و آرامش به کشور برخواهد گشت. بنده به عنوان یک همراه جنبش عظیم سبز مردمی با این نظر موافق نبودم و می اندیشیدم که تا اصلاحات لازم با تکیه براصول روشن که می توان آنها را از قانون اساسی استخراج کرد، صورت نگیرد ، آب رفته به جوی باز نخواهد گشت. برای مراسم عاشورای حسینی علیرغم درخواستهای فراوان، نه جناب حجت الاسلام و المسلمین کروبی اطلاعیه دادند و نه حجت الاسلام و المسلمین خاتمی اطلاعیه صادر کردند و نه بنده و دوستانم. با این وصف یک بار دیگر مردمی خداجوی به صحنه آمدند و نشان دادند که شبکه های وسیع اجتماعی و مدنی که در طول انتخابات و بعد از آن به صورت خود جوش شکل گرفته است، منتظر اطلاعیه و بیانیه نمی مانند. در حالی که مردم نه روزنامه همراه و مشوقی در کنار خود داشتند و نه از صدا و سیما، به عنوان رسانه ای ملی و بی طرف و منصف و عاقل بهره می بردند.»

 

وی همچنین افزوده بود: «بر ماست که در این دوران بحران‌زده، کاری زینبی کنیم و پیام راستین دین را با چهره‌ی فطرت‌پسندانه‌ی آن به تشنگان حقیقت برسانیم. بر ماست که یاد بگیریم و به دیگران نیز یاد بدهیم که عمل نادرست مدعیان دینداری به حساب دین گذاشته نشود. بر ماست که ماجرای راستین انقلابی را که در این دیار به نام دین برپا شد، برای نسلی که آنچه می‌داند یا از طریق رسانه‌های تحریف‌گر رسمی و یا از طریق روایت‌گران ناهمدل با آن است، بازگو کنیم و در این بازگویی، از نقد منصفانه‌ی گذشته نهراسیم و در عین حال، از نفی دستاوردهای بزرگ آن پرهیز کنیم. بر ماست که همچون زینب (س) با بازگویی حقیقت، ملات کاخ دروغ را زائل کنیم. بر ماست که همچون تمامی خاندان حسین (ع)، زنده نگه داشتن یاد شهدای گران‌قدر انقلاب، جنگ و حوادث پس از انتخابات و آزادزنان و آزادمردان دربندمان را وظیفه‌ی همیشگی خود بدانیم.»

 

سالگرد ۲۲ بهمن؛ حضور بی ترس و هراس کروبی

 

شیخ جنبش سبز که در تمامی تجمعات اعتراضی سبزها پس از انتخابات حاضر شده و تهدیدها و فشارها و دشنام ها و حتی برخوردهای فیزیکی را تحمل کرده بود، در سالروز پیروزی انقلاب در ۲۲ بهمن ۸۸ نیز اعلام کرد که به تظاهرات خواهد رفت. او که در ۱۳ آبان مورد برخورد فیزیکی تند نیروهای امنیتی قرار گرفته بود، بار دیگر و به شکلی شدیدتر، هدف هجوم دشمنان دموکراسی و عوامل حکومت قرار گرفت.

 

حضور بی ترس و واهمه ی کروبی در تمامی تظاهرات های پس از ۲۲ خرداد ۸۸ یکی از عوامل مهم حضور شهروندان بود. آنان از همراهی نمادهای رهبری با خود، به شوق می آمدند و تهییج می شدند و امید و انرژی می گرفتند.

 

کروبی با گاز اشک آور و سنگ و مشت و لگد، هدف قرار گرفت. نیروهای امنیتی و لباس شخصی ها تلاش کردند با هر ابزار و امکانی، مانع از حضور او در مراسم راهپمایی ۲۲ بهمن شوند.

 

هرچند برخوردها و سرکوب های حکومت و تلاش تمامیت خواهان برای جلوگیری از هرگونه تجمع، با گذشت زمان تشدید شد.

 

 

امکان تظاهرات و توضیح موسوی

 

موسوی به سئوال مهمی در همان زمستان ۸۸ پاسخ گفت: «دوستان گرامی، پرسیده اید که این روزها که امکان بیان اعتراض ها و انتقادها به سبب سرکوب های شدید و برخوردهای امنیتی وجود ندارد، همراهان جنبش سبز چه باید بکنند؟ حقیقت این است که پاسخ به این پرسش هم باید محصول عقل جمعی باشد و شایسته است که همه همراهان و علاقه مندان به راه سبز امید در ارائه راهکارهای مناسب مشارکت داشته باشند. به نظر من، به عنوان یک فرد از این خیل عظیم، «آگاهی چشم اسفندیار خودکامگان است». گسترش آگاهی به دایره کسانی که به فضای مجازی دسترسی ندارند، تماس های چهره به چهره، بالابردن توانمندی ها در تحلیل آنچه پیرامون ما در جریان است، با مطالعه و بحث و گفتگو در جمع های کوچک حقیقی یا مجازی و با توسعه شبکه های اجتماعی که از آسیب فضای امنیتی موجود در امان باشند... می توانند بخشی از تلاش های ما و نه همه آن باشد.»

 

موسوی توصیه کرد: «یادمان باشد که برای ما، هدف وسیله را توجیه نمی کند. یادمان باشد که شعار «دروغ ممنوع» در روزهای پرشکوه پیش از انتخابات، چگونه از جان مردم خسته از دروغ های پیاپی قدرتمندان برخاست و فضای این دیار را فراگرفت. یادمان باشد که تا یکایک ما، خود را از آلودگی ها و نقایص اخلاقی پاک نسازیم، انتظار داشتن جامعه اخلاق بنیادی که در آن همه انسانها بتوانند به قله های شکوفایی انسانی خود برسند، بیهوده است. و یادمان باشد که در این راه، شکست نیست، اما صبر و استقامت فراوان، و عدم ترس از پرونده سازی و سایر اقدامات سرکوبگرانه ضروری است. یادمان نرود که همه باهم می گفتیم نترسید نترسید ما همه با هم هستیم.»

 

 

سالگرد ۲۵ خرداد؛ تداوم مقاومت

 

یک سال پس از تظاهرات میلیونی ۲۵ خرداد، رهبران جنبش سبز بار دیگر مخاطبان خود را به تداوم اعتراض فراخواندند؛ موسوی در بیانیه ای دیگر نوشت: «یک سال از پیدایش جنبش بی نظیر سبز گذشته است و در این مدت سبزها مسافت بسیاری را در این مسیر امید طی کرده اند. به برکت دل بریدن از مساعدت دولتیان و روی آوردن به خانه های خود و قبله قراردادن آنها و توسعه شبکه های اجتماعی روابط پایدار قابل اتکایی بین آحاد ملت ایجاد شده است و شبکه های پایدار اجتماعی در حیطه آگاهی های سیاسی -اجتماعی و فرهنگی معجزه کرده اند. کافی است تنها به تولیدات هنری این شبکه و میزان تبادل اخبار و اطلاعات و نظر و تحلیل که به صورت کاملا دموکراتیک جریان دارد نگاهی انداخته شود. جنبش سبز موجی از گفتگو درباره مسائل مهم و سرنوشت ساز در حوزه عمومی بین مردم ایجاد کرده که در تاریخ معاصر ما بی‌نظیر بوده است.»

 

میر جنبش سبز افزوده بود: «علی‌رغم حوادث تلخ و گزنده و خونبار، به برکت همین تعامل و گفتگوی جمعی، عقلانیت مردم همواره بر احساسات آنان غلبه کرده است و از این‌‌رو بدخواهان با تمام تلاش هایی که کردند نتوانستند مردم آسیب دیده و کشته داده و حبس دیده را به خشونت وا دارند. مبارزه و ایستادگی از طریق مسالمت آمیز کارآمدترین اسلحه ما درمقابل گلوله ها و باتوم‌های برقی و چماقداران و قداره کشان بی‌فرهنگ و بد دهان بوده است.»

 

درخواست راهپیمایی و مخالفت حکومت

 

در خرداد ۱۳۸۹ موسوى و کروبى درخواست مشترکى را به استاندارى تهران تسلیم کرده و خواستار راهپیمایى براى اعتراض به «هتک حرمت» آیت الله خمینى شدند.

 

امضای این نامه در جریان دیدار دو سیاستمدار در خانه کروبی صورت گرفت. موسوی و کروبی پیش از این اقدام، مسئولان کشور را به خاطر جلوگیری از تجمع مردم به مناسبت سالگرد درگذشت آیت‌الله خمینی مورد انتقاد قرار دادند.

 

این درخواست بر اساس اصل ۲۷ قانون اساسى جمهورى اسلامى و بدنبال توهینى که به عکس رهبر فقید انقلاب و پخش این موضوع از سوى صدا و سیما صورت گرفت، تهیه و تنظیم شد، و در آن به طور عام درخواست راهپیمایى شده بود. درخواستی که پاسخ منفی گرفت.

 

موسوی و کروبی  همچنین در نامه ای مشترک به استاندار تهران، خواستار صدور اجازه قانونی برای راهپیمایی در اولین سالگرد ۲۲ خرداد شده بودند. میدان امام حسین تا میدان آزادی به عنوان محل برگزاری راهپیمایی تعیین شده بود. درخواستی که باز هم با بی اعتنایی اقتدارگرایان همراه شد.

 

 دو نامزد معترض دور دهم انتخابات ریاست جمهوری، در نامه مشترک خود تاکید کرده بودند که راهپیمایی نخستین سالگرد ۲۲ خرداد، راهپیمایی آرام خواهد بود.

 

  موسوی و کروبی در نامه مشترک خود خطاب به استاندار تهران نوشته بودند: «دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری به واسطه حضور کم‌نظیر و غرورآفرین ملت بزرگ ایران، بار دیگر به واقعه‌ای باشکوه در تاریخ سیاسی ایران مبدل گشت. اینک در آستانه برگزاری سالگرد این واقعه تاریخی، به دلیل تردیدهای جدی در نتایج اعلام شده، که باعث بروز وقایعی تلخ در کشور گردید قرار گرفته‌ایم».

 

 در بخشی دیگر از نامه، دو نامزد معترض انتخابات، با استناد به اصل ۲۷ قانون اساسی، که حق آزادی تجمعات را برای مردم تضمین کرده، نوشته بودند: «در راستای رعایت حقوق شهروندی درخواست می‌شود مجوز راهپیمایی آرام از میدان امام حسین تا میدان آزادی را در روز ۲۲ خرداد ۱۳۸۹ صادر فرمائید».

 

 موسوی و کروبی بارها مورد انتقاد قرار گرفتند که وقتی می‌دانند درخواست‌های آنان رد می‌شود، چرا همچنان خواستار صدور مجوز برای راهپیمایی‌ها هستند. اما آنها معتقد بودند که رد هر درخواست متکی بر قانون اساسی، نشانه تازه‌ای از نقض قانون اساسی به وسیله دولت است.

 

 

فراخوان حمایت از جنبش های ضددیکتاتوری منطقه

 

۱۶بهمن ۱۳۸۹نامه مشترکی از سوی میرحسین موسوی و مهدی کروبی خطاب به وزیرکشور ایران صادر شد. در این نامه، آمده بود: «به منظور اعلام همبستگی با حرکت های مردمی در منطقه بویژه قیام آزادیخواهانه مردم تونس و مصر علیه حکومت استبدادی در کشور، درخواست صدور مجوز برای دعوت به راهپیمایی مردمی طبق اصل بیست و هفت قانون اساسی در جهت حمایت از قیام مردم این دو کشور مسلمان را در روز دوشنبه ۲۵بهمن ساعت ۳بعدازظهر از میدان امام حسین تا میدان آزادی را داریم.»

 

مشخص بود که اقتدارگرایان پاسخ مثبت نخواهند داد. چنان که به هیچ یک از درخواستهای قبلی رهبران جنبش سبز و احزاب اصلاح طلب برای راهپیمایی اعتراضی، پاسخ مثبت ندادند. اما حضور سبزها در مراسم مزبور، چنان برای تمامیت خواهان غیرمترقبه بود که چاره را در حبس و حصر رهبران جنبش سبز دیدند. میلیون ها شهروند حامی جنبش سبز و معترض به استبداد دینی، یک سال و نیم پس از کودتای انتخاباتی بار دیگر به خیابان ها آمدند و مطالبات خود را فریاد زدند.

 

 

شورای هماهنگی راه سبز امید؛ تداوم اعتراض، ادامه‌ی رهبران

 

حالا، و دو سال و نیم پس از انتخابات پرابهام و مسئله ی ۲۲خرداد ۸۸ و نیز حدود ۸ ماه پس از آخرین فراخوان حضور اعتراضی سبزها، شورای هماهنگی بار دیگر به بهانه ی سالروز ۲۵ بهمن (فراخوان رهبران جنبش سبز به حمایت از جنبش های ضددیکتاتوری منطقه) فراخوان کنش اعتراضی داده است. این فراخوان البته در ادامه ی فراخوان ۳۹ زندانی سیاسی، مبنی بر پیگیری اعتراض ها با تمرکز بر آزادی رهبران جنبش سبز، منتشر شده است.

 

در شرایطی که ۳۹ زندانی سیاسی و آزاده‌ی دربند در بیانیه‌ای «خواستار پیگیری اعتراض‌‌ها و خواست‌های حقوق بشرطلبانه و دموکراسی‌ خواهانه‌ی مردم ایران، با اولویت نهادن به آزادی رهبران جنبش سبز شده‌اند»، شورای هماهنگی راه سبز امید اعلام کرده است: «این حق انسانی و قانونی و شرعی ایرانیان است که به وضع کنونی زندگی خود و نیز شرایط کشور خویش اعتراض کنند؛ اعتراض کنند به: حاکمیت دروغ و سرکوب، شرایط سخت زندگی، گرانی روزافزون نیازهای اولیه‌ و تنگناهای معیشتی، سلطه‌ی ناکارآمدی در اداره‌ی کشور، گسترش ناامنی، فروپاشی ارزش‌های اخلاقی، شرایطی که باعث فروپاشی بسیاری از کانون‌های گرم خانواده‌ها شده، گسترش روزافزون اعتیاد و بزهکاری در جامعه، توسعه‌ی ساعت به ساعت فقر، قرار گرفتن در شرایط ذلت‌بار بین‌المللی که نتیجه سیاست‌های ماجراجویانه و غیرواقع بینانه دولت در طی سال‌های اخیر است، مدیریت پادگانی در عرصه‌های اقتصادی، فرهنگی و آموزشی، اعمال سیاست‌های تبعیض آلود در برخورد با زنان، اقوام و صاحبان عقاید و باورمندان به آیین‌های گوناگون و نیز دگراندیشان، حبس غیرقانونی رهبران جنبش سبز و دیگر زندانیان حوادث پس از انتخابات، که همگی برخلاف قانون اساسی است؛ اعتراض به این همه، حق ایرانیان است.»

 

شورا از «تمامی همراهان جنبش سبز» دعوت کرده از ساعت ۴ تا ۷ بعد از ظهر روز ۲۵ بهمن ماه در تهران در پیاده‌روهای خیابان‌های انقلاب و آزادی، حدفاصل میدان فردوسی و تقاطع نواب، و در شهرستان‌ها در خیابان اصلی هر شهر، اقدام به «پیاده‌روی سکوت» کنند.

 

۲۵بهمن ۱۳۹۰ بار دیگر بسیاری از نقاط ایران سبز خواهد شد. چه سبزها امکان بروز و ظهور خیابانی و میدانی پیدا کنند؛ و چه با سرکوب و جو امنیتی این امکان متحقق نشود. درهرحال این پتانسیل جنبش سبز است که در وجه اثباتی و ایجابی یا سلبی، خودنمایی خواهد کرد.

 

این که سبزها و تغییر خواهان و معترضان به شرایط کنونی ایران، چه پاسخی به فراخوان شورای هماهنگی خواهند داد، نیازمند اندکی صبوری است.