یادداشت

متن زیر خاطره کوتاه یکی از زندانیان سیاسی است که سال گذشته پس از کودتای انتخاباتی بازداشت شد و روزهای سختی را در سلول انفرادی گذراند. نویسنده در این متن ضمن بیان حالات روحی خود در دوره بازجویی، گوشه ای از رفتارهای غیر انسانی بازجویان را نیز گزارش کرده است.
تلخی این روزها را با هیچ شیرینی نمی توان جبران کرد ، همه امید داریم به تغییر ، به آینده ، به فردای سبز اما باز هم این روز ها را سخت می گذرانیم ، چه آنها که روز و روزگار در جهان غرب می گذراند ، اما دلتنگ وطن اند و دلگیر یار و خانواده و چه آنها در میهن سرفراز اما اسیر ، روزگار می گذارنند زیر تیغ سانسور و زندان و فرار
جنبش سبز بیشمار است. این جنبش در عین حالی که متنوع و متکثر است باید از هر گونه انقسام در حرکت بپرهیزد. چه بسا آنها بخواهند با نرمش خود ما را قسمت کنند. باید مراقب آن باشیم و از آن بپرهیزیم. این کار جز با هماهنگی امکان پذیر نیست. شاخص هماهنگی نیز جز رهبران جنبش بخصوص مهندس میر حسین موسوی نمی تواند باشد.
. میر حسین موسوی یکی از رهبران جنبش سبز پیش از این هم گفته بود که برای ایجاد تغییر نیازی نیست تا حاکمیت آن را به زبان بیاورد بلکه کافیست در عمل به آن بپردازد
اقدام شما در جهت اعتراض به روند کنونی جامعه و مورد خطاب قرار دادن مسببین اصلی این گرفتاری ها و جنایات مانند مینیاتوری از زیبایی ها بر گونه تاریخ ایران زمین نقش خواهد بست.
این متن حاوی اطلاعات پر اهمیتی درباره مراودات پشت پرده سیاسی در ایران، نقش برجسته اطرافیان رهبر جمهوری اسلامی در به انحراف کشاندن کشور، و تحلیل "روندی" که در نهایت منجر به وقوع کودتای سال گذشته در کشور شد، است.
ما فتنه گران ، به همراه سران خویش ، از شما تقاضای دیداری دوستانه و صمیمانه داریم . و پیش از آن ، برای اعتماد و اطمینان شما ، دست روی قرآن می گذاریم و سوگند می خوریم که ما جملگی از سلاح تهی هستیم و جز برای برون رفت از این مخمصه ی نا مبارک ، اندیشه و نگرانی و اهتمامی نداریم . ما ، اعلام می داریم که نه از اجنبی خط گرفته ایم و نه بنای فروپاشی نظام خویش را در سرداشته و داریم …
در میان اعتصاب کنندگان بهمن ،عبدالله مومنی و کیوان صمیمی که دیرتر از بقیه به بند عمومی بازگردانده شدند ، از بقیه بیشتر لاغر و ضعیف شده بودند اما به همان نسبت هم روحیه شان قوی تر بوده است.
«نشان ندادن واکنش مناسب به اعدام‌ها یک شرمندگی تاریخی-ملی برای تک‌تک ایرانیان است و هیچ کس نمی‌تواند به راحتی انگشت سرزنش را به سوی دیگران نشانه رود»
شاید بپرسی میان این همه دردسر این هم شد دلخوشی؟ راستش بله، زندگی با همه سختی ها و نامردمی هایش برای دلپذیر شدن در اختیار بهانه های ساده و در عین حال پر شکوه خوشبختی ماست.